رشد مجدد دندان ها

عزیز دل مامان این روزها و روزهای قبل ماه گذشته شما درگیر درآوردن دندون های جدیدت هستی و داره پنج تا دندون جدید به دندونا ی قبلیت اضافه میشه.

می دونم که من نمی دونم که شما چقدر درد می کشی اما می دونم که وارد شدن به هر مرحله جدید از زندگی همون قدر که می تونه دردناک باشه در عین حال نوید بزرگ تر شدن شما رو میده.

هرچقدر که شما این روزها درد رو تحمل می کنی منم اذیت می شم و از ناراحتی شما عذاب میکشم؛ کاش من می تونستم دردت رو  بکشم اما چاره چیه؟؟؟؟

مطمئن باش که این روزها می گذره و از دردش به جز این مطلبی که مامانی دارم برات می نویسم هیچی نمی مونه و البته بخش خوب ماجرا دندونای قشنگ شماست که قراره یه عمر طولانی برات همه چیزای خوشمزه رو ریز ریز کنند.

وقتی اینجوری به قضیه نگاه می کنی چقدر تحمل درد بهتر میشه ها....

کاش همیشه می شد اینطور به قضایا نگاه کرد اما سخته، حتما باید یه کم از غم و دردت دور بشی و یا شاید بزرگتر بشی تا به مزیتش پی ببری. مثل من که الان فایده درد تو رو می فهمم و تو که هنوز انقدر کوچکی که جز درد و گاز گرفتن انواع مختلف قسمت های مامانی و غر زدن و بهانه گرفتن کار دیگه ای از دستت بر نمیاد.

الان با این مطلبی که نوشتم حکم ای ضرب مثل رو که "تو که روضه بلدی چرا خوابت نمی بره " رو پیدا کردم.

واقعا لازم شد که از امشب یه تجدید نظری در احوالاتم انجام بدم ایشالله که خدا هم کمک می کنه.

راستی تا یادم نرفته بگم که شما عاشق مسواک زدن هستی و مسواک های ما از دست شما همش این ور و اون ور خونه پخش و پلاست. انقدر قشنگ مسواک می زنی که آدم باورش نمیشه پانزده ماهه (هورررررررررا فردا پانزده ماهه میشی ایشالله) هستی.

بعضی وقتام میای به زور ددونای من و بابایی رو مسواک می زنی.

امشبم داشتی دندونای لارا رو مسواک می زدی. ایشالله این عشق به مسواک زد همیشه تو وجودت بمونه.